Nowa odsłona muzeum?

Scena, artyści, wystawianie, światła reflektorów, narracja – słownictwo, jakie stosujemy w kontekście muzeów, łączy je z teatrem. Podczas spotkania spojrzymy na całe muzeum jak na scenę, dla której trzeba napisać scenariusz, dobrać aktorów, przemeblować wystrój i zaprojektować scenografię, ustawić światła, wymyślić charakteryzację. Muzeum jako instytucja długiego trwania doszło do punktu, gdzie zmiana ustawienia jest potrzebna, aby było adekwatne w oczach współczesnej publiczności w związku ze zmianami zachodzącymi wokół na wszystkich polach – społecznym, politycznym, ekonomicznym. Podczas spotkania porozmawiamy z gośćmi na temat formatów możliwej zmiany oraz tych granic, które należy przesuwać, i tych, których nie można przekraczać.

 

---

 

 

Zdenka Badovinac była dyrektorką Moderna galerija w Lublanie w latach 1993–2020 (od 2011 roku również Contemporary Art Metelkova). W latach 2022–2023 kierowała Muzeum Sztuki Współczesnej w Zagrzebiu (MSU). Obecnie pracuje jako kuratorka niezależna i autorka.

W swojej pracy Zdenka Badovinac zajmuje się historyzacją sztuki wschodnioeuropejskiej, palącymi kwestiami sztuki współczesnej na poziomie międzynarodowym oraz usytuowanymi formami produkcji kulturowej. Zainicjowała pierwszą kolekcję sztuki wschodnioeuropejskiej, Arteast 2000+, w Moderna galerija w Lublanie. Była kuratorką wielu wystaw o znaczeniu międzynarodowym, między innymi Body and the East: From the 1960s to the Present (1998), NSK from Kapital to Capital: Neue Slowenische Kunst – The Event of the Final Decade of Yugoslavia (Moderna galerija, 2015), Sites of Sustainability: Pavilions, Manifestos and Crypts, Hello World: Revising a Collection (Hamburger Bahnhof – Museum für Gegenwart – Berlin, 2017), Bigger Than Myself: Heroic Voices from Ex-Yugoslavia (MAXXI, Rzym, 2021), Sanja Iveković: Works of Heart (Kunsthalle Wien, 2022; MSU, Zagrzeb, 2023), The Smell of Freshly Chopped Wood, współkuratorowana z Jasną Jakšić i Aną Škegro (MSU, Zagrzeb, 2024), Freeing the Voices (Kunstahaus Graz, 2025).

Jej najnowsze książki to Unannounced Voices: Curatorial Practice and Changing Institutions (Sternberg Press / Thoughts on Curating, 2022) oraz Comradeship: Curating, Art, and Politics in Post-Socialist Europe [Independent Curators International (ICI), Nowy Jork, 2019].

Założycielka L’Internationale, konfederacji siedmiu europejskich instytucji zajmujących się sztuką nowoczesną i współczesną. Prezes CIMAM, Międzynarodowego Komitetu Muzeów i Kolekcji Sztuki Nowoczesnej, 2010–2013. W 2020 roku otrzymała nagrodę Igora Zabela w dziedzinie kultury i teorii.

 

Daniel Muzyczuk jest dyrektorem Muzeum Sztuki w Łodzi. Kurator projektów, między innymi: Long Gone Susan Philipsz, Poszliśmy do Croatan (z Robertem Rumasem), Melancholia sprzeciwu (z Agnieszką Pinderą), Spojrzenia 2011, Dźwięki elektrycznego ciała. Eksperymenty w sztuce i muzyce w Europie Wschodniej 1957–1984 (z Davidem Crowleyem), Notatki z podziemia. Sztuka i muzyka alternatywna w Europie Wschodniej 1968–1994 (wraz z Davidem Crowleyem), Muzeum rytmu (z Natashą Ginwalą), Through The Soundproof Curtain: The Polish Radio Experimental (z Michałem Mendykiem) oraz Praca, praca, praca (praca). Céline Condorelli i Wendelien van Oldenborgh (z Joanną Sokołowską). Kurator pawilonu polskiego na 55. Biennale Sztuki w Wenecji w 2013 roku.

 

Hanna Wróblewska jest historyczką sztuki i kuratorką. W latach 2010–2021 dyrektorka Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki i komisarz Pawilonu Polskiego na Biennale w Wenecji. W latach 2022–2023 wicedyrektorka ds. naukowych i wystawienniczych w Muzeum Getta Warszawskiego. W latach 2024–2025 Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Członkini Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych oraz Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA oraz Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Muzeów ICOM.

Kuratorka wystaw między innymi w Zachęcie – Andrzej Wróblewski. Retrospektywa (1995), Panoptykon. Architektura i teatr więzienia (2005), Rewolucje 1968 (z Marią Brewińską, 2008), Katarzyna Kozyra. Casting (2010), Marlene Dumas. Miłość nie ma z tym nic wspólnego (2012), Sarkis. Tęcza anioła (2017), Andrzej Krauze. Sztuka fruwania (2020) oraz Pamięć 1943 (z Jackiem Konikiem) w Galerii Kordegarda (2023).