Rozdział 2. Zakamarki

Ważnym elementem tej części wystawy jest sztuka konceptualna, której obecność w Kolekcji MOCAK-u wiąże się z działalnością Galerii Potocka. Galeria funkcjonowała w latach 1986–2010 i była prowadzona przez późniejszą pierwszą dyrektorkę muzeum – Marię Annę Potocką. Sztuka konceptualna to taki rodzaj twórczości, w którym od wyglądu dzieła ważniejszy jest pomysł i proces jego powstawania. Wykorzystaliśmy ten kierunek, aby przyjrzeć się muzeum jako żywemu, wieloelementowemu organizmowi.

Minimalistyczne i geometryczne prace znanych artystek i artystów wchodzą tu w ciekawy dialog z architekturą muzeum. Z tym, że my rozumiemy tę architekturę bardzo szeroko. To nie tylko sam budynek czy sale wystawowe, ale całe jego „brzmienie”, na które składają się ukryte przestrzenie, niedostępne na co dzień dla publiczności, regulaminy, procedury, zasady, a przede wszystkim – ludzie, czyli osoby pracujące w MOCAK-u i publiczność.

Abyśmy wszyscy mogli lepiej „poczuć” tę przestrzeń, chłodne, geometryczne prace zestawiliśmy z dziełami opowiadającymi o ludzkim ciele. Owo zestawienie obrazuje znana z podwórek Gra w klasy – to przykład tego, jak narysowane linie ożywają i nabierają sensu dopiero dzięki aktywności człowieka (jest to praca krakowskiej artystki – Marii Stangret).

Ta część wystawy ma nam wszystkim przypomnieć, że sztuki nie trzeba wcale doświadczać wyłącznie za pomocą wzroku. To również przestrzeń, w której z mroku wyłaniają się osoby na co dzień niewidoczne, a dbające o działania instytucji. To obietnica na przyszłość: my chcemy być otwarci, uważni i skupieni na potrzebach publiczności.