Publikacja jest efektem projektu zrealizowanego w Muzeum Sztuki w Łodzi w kooperacji z Zakładem Literatury XX i XXI wieku Uniwersytetu Łódzkiego. Dotyczy ona sojuszy i analogii w obrębie sztuk wizualnych i literatury świadczących o przywiązaniu autorów do awangardowo pojętej zasady integracji sztuk. Ukazuje zbieżność dążeń twórców w Polsce po 1945 roku w różnych kontekstach społeczno-politycznych, instytucjonalnych czy nawet towarzyskich. Wydawnictwo opisuje przenikające się pola zainteresowań i formy ekspresji u konkretnych twórców, zazwyczaj ujmowane separatystycznie lub niedostatecznie wyzyskiwane interpretacyjnie.

Publikacja stanowi więc odpowiedź na  kluczowe dla całego przedsięwzięcia pytania o to,do czego artyści lokowani w polu sztuk wizualnych używają literatury, jak pożytkują szeroko pojęte efekty literackie i w czym pomocne bywa dla nich doświadczenie literackości;i zarazem – symetrycznie – jakie odwołania do sztuki i ekspresji pozapisarskiej prezentują twórcy sytuowani w obszarze literackim, jakie odniesienia z zakresu praktyk i poetyk wizualnych determinują i modelują ich działalność.

Składowe teksty, autorstwa badaczy powojennej literatury i sztuki z różnych ośrodków naukowych, dotyczą twórczości i postaw m. in. Mirona Białoszewskiego, Wojciecha Bruszewskiego, Tadeusza Brzozowskiego, Leopolda Buczkowskiego, Stanisława Czycza, Andrzeja Dłużniewskiego, Zygmunta Haupta, Tadeusza Kantora, Jacka Kryszkowskiego, Andrzeja Partuma, Tadeusza Peipera, Władysława Strzemińskiego, Franciszki i Stefana Themersonów.

Publikacja została wydana przez Muzeum Sztuki w Łodzi i  Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.