„Frazy Justyny Kulikowskiej nie da się zapomnieć. Uderza precyzyjnie, odsłania czułe i bolesne miejsca – w poetyckich osobach, w »ja«, »ty«, »my«, »oni« oraz w samym wierszu. Rytm i forma zwracają na siebie uwagę, prowokując do pytań o status poezji, o głos poetki. Pozostają przy tym wrażliwym narzędziem oraz testem komunikacji nie tylko literackiej, ale po prostu codziennej, badając rozmaite kanały i odmiany polszczyzny – mówionej, gwarowej, rapowanej oraz śpiewanej, tej z memów i postów w mediach społecznościowych czy newsów, a także tej sformalizowanej w sądach, urzędach i w szpitalach (oraz w krytyce literackiej). Wyrazisty debiut z roku 2018 poruszał tematy, które pozostają dla Kulikowskiej ważne także w najnowszym tomie. Ewolucja jej poezji, pojawianie się nowych rozwiązań i motywów, przesuwanie akcentów w kolejnych książkach – to wszystko jest istotne. Można jednak spojrzeć na te pięć tomów również jak na tymczasową całość, jak na rodzaj poematu czy cyklu (ten sposób czytania jest, mniej lub bardziej wyraźnie, sugerowany w poszczególnych tomikach, zwłaszcza w Obozie zabaw)”.