Debiutancki tom Michaliny Cendrowskiej podloty to zapis dorastania oraz budowania tożsamości. Poetka „w pobłyskach” przywołuje obrazy mirabelek w ogródku babci, wekowania słoików, jałówek mrużących oczy. Oprawa ta, choć urzekająca, nie wpada w tani sentymentalizm, balansuje między trudną pamięcią a ulotną chwilą. Pojawiające się w wierszach postaci cyrkówki i spowiadającej się dziewczynki, ojca – analfabety, pijackiego bajarza i chorującej matki – strażniczki rytuałów tworzą „świat poskładany z rzeczy prostych i ładnych”, który stopniowo pęka, odsłaniając prawdę o tym, że „wszystkie wróżby zostały zmyślone”. W jego centrum znajduje się ciało – obserwowane, doświadczane, będące źródłem zarówno wstydu, jak i pragnień: religijnie uświęcane, ale też leżące nagie na perskim dywanie. Liryczne „ja” wyłania się z chaosu, ze snów o „czasach sprzed języka”, z odkrywania, że świat pstrych i kruchych podlotów bywa przerażający i wykluwa się w codziennym cierpieniu, przemocy i w utracie.